We wtorek 14 kwietnia 2026 r. obchodziliśmy Święto Chrztu Polski. Historycy przyjmują symbolicznie ten dzień jako datę chrztu Mieszka I, tego bowiem dnia przypadała Wielka Sobota. Chrztu udzielano w Wigilię Paschalną. Msza Święta w intencji Ojczyzny odbyła się w kościele w Mszanie. Dziękowaliśmy Bogu za nasze chrześcijańskie korzenie. Są narody, które swój początek liczą od bitew. My mamy symbol. 966 to moment, w którym zaczyna się Polska. Chrzest Mieszka to nie tylko historia. To początek naszej tożsamości, państwa i wspólnoty. Prawdziwy patriota to człowiek, który nie opuści swojego kraju, swojej małej Ojczyzny. Patriotyzm to miłość do Ojczyzny, szacunek dla tradycji, symboli narodowych, pamięć o przodkach. Katechizm nie pozostawia wątpliwości: „Miłość ojczyzny i służba dla niej wynikają z obowiązku wdzięczności i porządku miłości” (KKK 2239). W tym samym punkcie czytamy, że obywatele mają obowiązek przyczyniać się wraz z władzami cywilnymi do dobra społeczeństwa w duchu prawdy, sprawiedliwości, solidarności i wolności.
Jest tam też sformułowanie mówiące, że podporządkowanie się prawowitej władzy i służba na rzecz dobra wspólnego wymagają od obywateli wypełniania ich zadań w życiu wspólnoty politycznej.
W stwierdzeniach tych zawarta jest podstawowa i fundamentalna odpowiedź na oba postawione wyżej pytania. Chrześcijanin nie tylko może być patriotą. Powinien nim być.
W swojej Ojczyźnie, w której zostało się zrodzonym i wychowanym, żyje się w pełnym zanurzeniu – w tradycji, kulturze, religii oraz mentalności danego kraju, przy boku ludzi, których się szanuje i kocha. Jest tak nawet wtedy, jeśli to zanurzenie jest nieświadome; to trochę tak jak z nieświadomością bycia nieustannie otoczonym Bożą miłością już za życia. Wielu zyskuje tę świadomość dopiero wtedy kiedy traci pełnię zanurzenia. Współczesne emigracje zostały zaprogramowane, głównie w celu osłabienia i rozbicia Kościoła.
Odwiedzin dzisiaj: 0
Odwiedzin w sumie: 25
